Ormanı Anlamak

“Ormanları neden gençleştiriyoruz?” sorusu, yavaş yavaş toplumun ormancılıkla ilgili kavramlarla tanışmasına da işaret ediyor. Bunu orman ekosisteminin yapısıyla örnekleyebiliriz. Ormanların bir yaşam döngüsü vardır. İnsan, ormandan faydalanmayı bilimsel temellere dayandırdığından beri, bu ayrımlar iş planının temel dayanağıdır. Yüzyıllar alan döngüler, ormanın doğal yapısı ve çevre etkilerinin toplamını içeren hayat çizgisini takip eder. Karşısına çıkan koşul her ne olursa olsun, ekolojik özelliklerine göre bir seçeneği vardır. Sonuçta, en ideal yapısına mutlaka ulaşır.

Ormancılığın etik yaklaşımının temelinde ise var olanı doğrudan almak yerine, daha doğaya uygun olan yolu seçer. Doğal olaylar sonucu zarar gören ve kendiliğinden yenilenme gücüne sahip olmayan alanlarda ormanı yeniden tesis eder.

Ayrıca yaşam gücü yüksek ormanlarda yapılan işletmecilikte de doğal yapı özellikleri korunabilmektedir.

Ormanları neden gençleştiriyoruz sorusunu sorarken, bunun tek başına ve tüm eylemlerden bağımsız olmadığını bilmek gerekir. Aslında bakılırsa, sorulması gereken en önemli soru, ormanların kendisini nasıl gençleştirebildikleridir?

Burada “silvikültür” terimini, orman mühendisliği mesleğinin dilinden paylaşmak istiyorum. Orman Genel Müdürlüğü’nün 298 numaralı Tebliği (2014)’nde yer alan Silvikültürel Uygulamaların teknik Esasları, şu şekilde tanımıyor:

“Silvikültür; planlı olarak yeni ormanların kurulması, bu ormanlarla birlikte tabii olarak
yetişmiş ormanların bakımı, gençleştirilmesi ve bu ormanların kendisinden beklenen
fonksiyonları yerine getirmesi ve sürdürülebilir bir şekilde devam ettirmesi ile uğraşan birbilim dalıdır.
Silvikültürün esas gayesi, ormanlarda en az masrafla mevcut ekolojik şartların mümkün kıldığı ekonomik, ekolojik ve sosyokültürel fonksiyonların en yüksek kalite ve kantitede, toplumun ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde üretilmesini sağlamak ve bu fonksiyonları en iyi şekilde yerine getirebilecek nitelikte dış etkilere dayanıklı ormanlar tesis etmektir.”>>